Annuntiatenblog

Wij aanbidden U,
Heilige Geest van God,
rijke Adem van Liefde,
aan onze adem toegevoegd,
sterke Energie in ons om te beminnen
ook wat in deze wereld
niet beminnenswaardig is.
Licht in onze ogen gelegd om
op het gelaat van de mens
uw goddelijke trekken te zien.

Wij aanbidden U,
Heilige Geest van God,
die het leven van de Heer Jezus
onvergetelijk maakt voor ons.
Gij hebt ons aan Hem gebonden,
beweegt ons hart door zijn woorden
en drijft ons Hem achterna
naar zijn rijk van vrede,
liefde en gerechtigheid.

Wij aanbidden U, Heilige Geest van God,
volmaalte liefde tussen Vader en Zoon.
Zo houdt Gij ons bijeen
in goede en kwade dagen.
Zo maakt Gij ons
tot uw eigen huisgenoten.
Zo leert Gij ons samen bidden
met uw eigen verzuchtingen,
in Geest en waarheid.

Wij aanbidden U, God,
in de drie-eenheid
van uw liefde.
Geknield voor uw Mysterie
openen wij onze handen
en zeggen met Maria:
‘Zie de dienstmaagd des Heren,
mij geschiede naar uw woord’.
Amen.

E.H. Michel Devisch (+)

Ontdek het verborgen erfgoed 

Klik hier om de programmabrochure te bekijken

publicatie-op-een-kier-2012_tcm5-69245.pdf

Rondleidingen van ongeveer 45 minuten.

Op zondag 20 mei, 17 juni en 15 juli

kan u om 14 uur, 15.30 uur en 17 uur

Deelnemen aan een rondleiding op de site met uitleg over de geschiedenis van de school
en een bezoek aan de kapel.

Reserveren is niet noodzakelijk,
maar u dient wel stipt op tijd te zijn
aan de hoofdingang van het H.Hartinstituut - Naamsesteenweg 355 - 3001 Heverlee.

Vrij bezoek is niet toegestaan.

Diversiteit werkt!

Een diversiteitsplan in de praktijk:

WZC Annuntiaten Heverlee

Deze reportage laat het woon- en zorgcentrum Annuntiaten te Heverlee zien als goede praktijk van diversiteitsplannen. Personeel en bewoners komen aan het woord over hun ervaring met diversiteit op de werkvloer en over de meerwaarde van de diversiteitsplannen als subsidiemaatregel vanuit de Vlaamse overheid. De reportage werd gemaakt naar aanleiding van het RESOC-event 'Diversiteit werkt' van 28 maart 2012 te Leuven. Er is ook een transcript van de film beschikbaar.

Klik op de foto voor het filmpje.

In samenwerking met Resoc Leuven

Pasen.

Het zal zijn als het ontwaken uit een winterslaap,
de frisheid van een dauwtrip,
de ochtendzon tegemoet.

Het zal zijn als kiemen in de donkere aarde
barsten uit de knop,
ontvouwen van nieuw groen na ijs en dorre koude.

Het zal zijn als een ontwapenende glimlach
twee vragende ogen
hoop in woord
waarme nabijheid die je doen opstaan
uit wat je verpletterend verlamde.

Zo is verrijzen:
Christus gaat ons voor in een leven uit de dood.

Pasen:
nooit te vroeg,
nooit te laat.  

We wensen onze lezers van de blog
een zalig feest van de Aankondiging van de Heer of van Maria Boodschap. 

Samen met heel de kerk vieren we een kernmysterie van ons christelijk geloof: de Menswording. Dit mysterie, waaraan Maria ten volle mocht meewerken, toont aan christenen ook hun weg om meer en meer mens te worden naar Gods'droom. Voor altijd weten we nu beter wie God is en hoe wij, mensen, onze houding tegenover God kunnen spiegelen aan de houding van Maria. Haar openheid tegenover God, is ook ons verlangen.

Nieuwsbrief ‘Het Angelus’ 8 kan geconsulteerd worden:

De inhoud:

1. Erfgoeddag 22/04/2012: helden in huis

2. Mis dit niet: matinee met Tine Ruysschaert

3. Vacature: held (m/v)

4. Kies mee de Leuvense held

5. 70 jaar Maria-Boodschaplyceum Brussel wordt vandaag gevierd

6. Nederlandstalige versie van Aqueduct handboek voor erfgoededucatie nu verkrijgbaar

7. Gesigneerd ‘Morren’

8. Toeters en Bellen: muzikaal erfgoedfeest

9. Te noteren

Klik hier om Nieuwsbrief 'Het Angelus' 8 te lezen!

In een reeks van drie artikelen belichten we een belangrijk aspect van de spiritualiteit van onze stichter, pastoor De Clerck, nl. de barmhartigheid. De weg van barmhartigheid is een weg van zien, bewogen worden en handelen. Zien en bewogen worden volstaan niet. We moeten ook in beweging komen, iets doen. Zoals de barmhartige Samaritaan kan dat zijn: wonden verbinden, mensen optillen, mensen een thuis geven en financieel helpen.

Wanneer ons leven op aarde voltooid zal zijn, zullen we geoordeeld worden naar onze barmhartigheid: “Ik had honger en jullie gaven me te eten, dorst en jullie gaven me te drinken. Ik was vreemdeling en jullie namen me op. Ik was naakt en jullie kleedden mij. Ik was ziek en in de gevangenis en jullie bezochten mij”.  Mt 25,31-46  

Wie barmhartig is voor een medemens in nood, ontmoet in de noodlijdende Jezus Christus. “Wat je hebt gedaan voor de minsten van de mijnen, heb je voor Mij gedaan”. Mt 25,40

In de traditie van de kerk, wordt de liefdevolle inzet voor de hulpbehoevende medemens samengevat in de werken van barmhartigheid. Pastoor De Clerck was ervan overtuigd dat hij die werken van barmhartigheid dagelijks kon beoefenen door een school op te richten. Want zegt hij “de onwetenden zullen geleerd worden en mettertijd zullen de hongerigen gespijzigd en onderwezen worden. Met wat ze verdienen door hun werk kunnen de naakten gekleed en de zieken bezocht worden”. Van uit zijn gedrevenheid door de Geest heeft hij een beweging van barmhartigheid op gang gebracht, want vele vrouwen hebben zich in zijn spoor ingezet voor de vorming en het onderricht van kinderen en jonge mensen, voor zieken en armen.

Op onze dagen zijn er nog veel barmhartige Samaritanen die lichamelijke of geestelijke noden van mensen lenigen. In vele vormen van vrijwilligerswerk zetten mensen zich onbaatzuchtig in voor hun medemensen. Ook ongelovigen of mensen met een ander geloof kunnen barmhartige mensen zijn. Wel voegt de christelijke duiding een dimensie toe: God zelf openbaart zich in de hongerige, dorstige of zieke....

Leven vanuit barmhartigheid kunnen we best leren van Jezus. In hem is Gods barmhartigheid mens geworden. Vooral op het kruis weerspiegelt Hij deze barmhartigheid van God. Op dat cruciale moment doet Hij wat hij altijd heeft verkondigd en voorgeleefd: “Bemin uw vijanden, doe wel aan die u haten en bid voor hen die u mishandelen”. Lc 6,27-28 Geen haat en geen veroordeling komt over Jezus lippen. Hij spreekt woorden van vergeving voor zijn beulen: “Vader, vergeef het hun want ze weten niet wat ze doen.”

Of wij al dan niet die barmhartigheid van Jezus een menselijk gelaat geven, blijkt volgens Anselm Grün uit het volgende: “De vraag of ik in Jezus geloof of niet, wordt niet in de eerste plaats beslist door de juiste belijdenis. Het blijkt voor mij veeleer uit het feit of ik in de dagelijkse conflicten en teleurstellingen, als ik me niet begrepen of eenzaam voel, als ik me gekwetst en verlaten voel, bitter en hard word, of dat ik mij...laat vormen door de Geest van Jezus. Jezus is in zulke situaties niet hard geworden. Hij is zelfs aan het kruis blijven liefhebben. Juist in die moeilijke omstandigheden wordt beslist of dat ik in mijzelf de ruimte geef aan de mildheid en barmhartigheid van Jezus.

Gelukkig mogen we altijd hopen op Gods barmhartigheid. God is een barmhartige Vader, Hij schrijft ons nooit af, ook niet als we misstappen begaan hebben.

Barmhartigheid begint met het ‘zien’ van de nood van iemand en toch is dat niet voldoende om effectief iets te doen. De barmhartige Samaritaan was niet de eerste voorbijganger, een priester en leviet gingen hem voor, maar hij is wel de eerste die halt houdt. Barmhartigheid vraagt een zekere onbaatzuchtigheid, een zich laten storen door een ander die in nood is.

Alleen een mens die de nood ziet van de ander en er zich ook persoonlijk laat door raken, doordat het als het ware zijn eigen nood wordt, zal ook de wil hebben om daadwerkelijk te helpen. De barmhartige Samaritaan’zag, werd bewogen en kwam in beweging’ (Lucas 10,30-37). Het veronderstelt een innerlijke goedheid, een tederheid, een warm hart dat open staat voor de stille oproep van mensen die nood hebben aan begrip, aan hulp of steun en vooral aan vergeving. Hardheid, onverschilligheid en zelfgenoegzaamheid blokkeren de barmhartigheid.

De grondtoon van heel de Schrift is: God is een barmhartige God, zijn liefde kent geen grenzen. Toch is Gods barmhartigheid geen gemakkelijke en goedkope gemoedsopwelling. God is zo pijnlijk geraakt door Israëls overspelige afgoderij en ongehoorzaamheid dat Hij letterlijk tot mede-lijden wordt, tot dragende genegenheid en tedere ontferming. Het volk van Israël heeft vanuit eigen menselijke en religieuze ervaring deze barmhartigheid van God vergelijken met de liefdevolle relatie van een moeder met het ongeboren kind in haar schoot. Trouwens, de Hebreeuwse term voor barmhartigheid is rahamim, met als stam raham, dat moederschoot betekent.

Barmhartigheid en medelijden is een betrokken-zijn-bij de ander vanuit het hart, vanuit het binnenste van de mens. Zo was Jozef tot in zijn diepste wezen geraakt toen hij in Egypte zijn broer Benjamin terugzag: “Jozef trok zich haastig terug, want zijn hart was ontroerd bij het zien van zijn broer” (Genesis 43,30). En, koning Salomo herkende de echte moeder ‘wier hart ineenkromp om haar kind, toen hij het nog levende kind in tweeën wilde hakken en de echte moeder zei: “geef het kind aan haar, maar dood het alstublieft niet” (1 Kon. 3,26).

Jezus heeft als geen ander de miserie en het lijden van de mensen in zijn hart opgenomen. Toen Hij de weduwe van Naïn zag, voelde Hij medelijden met haar (Lucas 7,13-14). Bij het zien van de melaatse werd hij door medelijden bewogen (Matteüs 8,1-3). Jezus veroordeelt ook niet de vrouw die betrapt was op echtbreuk. Hij spreekt het bevrijdende woord: “Ik veroordeel u ook niet. Ga nu maar en zondig voortaan niet meer (Johannes 8,11).  En in de parabels van het verlorere toont Jezus het hart van de Barmhartige Vader (Lucas 15).

Jezus nodigt ook ons uit om die barmhartigheid van God zichtbaar te maken. “Wees barmhartig zoals uw Vader barmhartig is” (Lucas 6,36-37). Op onze dagen hopen zoveel mensen, ook in eigen omgeving, op een barmhartige blik die hen weer hoop geeft en doet leven. En eerlijk gezegd, hebben ook wij zelf er geen nood aan?

We kunnen tot Maria bidden met de woorden van het Salve Regina: ‘Wees gegroet koningin, Moeder van Barmhartigheid, ons leven, onze vreugde, onze hoop, wees gegroet…’ en vragen dat wij zelf ook ‘moeder van barmhartigheid’ mogen worden.

Wij herdachten op 4 februari onze patrones de H. Johanna van Frankrijk

Woorden van de heilige Johanna van Frankrijk:

"Heb allereerst en voor alles de allerheiligste Maagd Maria voor ogen,
houd uw gedachten en blikken op haar gericht zoals de Wijzen op de ster.
De heilige Maagd weze uw voorbeeld, uw geleidster, uw regel,
en wees om niets anders bekommerd dan om
door de navolging van de heilige Maagd te behagen aan uw bruidegom.
Dezelfde gedachten, dezelfde verlangens, dezelfde woorden, dezelfde daden
en ook dezelfde voorbeelden moeten de uw worden,
zodat het leven van de Annuntiaten
niet zozeer een kopie is of een uittreksel
van het leven en de omgang van Maria op aarde
dan wel éénzelfde leven, éénzelfde omgang." 

Onze stichter, Petrus De Clerck, pastoor van Veltem, heeft een warm hart voor de mensen. Hij ziet hun armoede en vooral de gebrekkige levensomstandigheden van de kinderen. Het raak hem en hij wil er iets aan doen. Daarom sticht hij in 1787, met enkele jonge vrouwen, een ‘school van barmhartigheid’.

Hij geeft aan deze ‘zusters’ een apostolische visie mee, gebaseerd op de beleving van de barmhartigheid in navolging van Jezus in het evangelie. Ook hun leven in gemeenschap moet gekenmerkt zijn door barmhartigheid.

Barmhartigheid als levenshouding maakt deel uit van de spiritualiteit van de apostolische annuntiaten en van de fraterniteitsleden. Ze behoort trouwens essentieel tot Jezus boodschap. Want de gratuiteit van de barmhartige liefde van de Vader is Blijde Boodschap.

Maar misschien hebben wij het evenmin gemakkelijk met deze barmhartigheid als de profeet Jona. Hij weet goed dat God barmhartig is, maar als jood heeft hij er moeite mee omdat vergiffenis verdiend moet worden.

God is een God van barmhartigheid en mededogen, dat heeft Mozes reeds ervaren: Ik heb de ellende van mijn volk in Egypte gezien… Ja, ik ken zijn lijden. Ik daal af om mijn volk te bevrijden uit de macht van Egypte… Ex. 3,7-8a

Jezus is ook de weg van barmhartigheid gegaan. Bij het zien van de menigte wordt Jezus door medelijden bewogen, omdat ze afgetobd neerliggen als schapen zonder herder. Mt 9,36

Jezus ziet Zacheüs in de vijgenboom zitten, houdt halt en kijkt met liefde naar hem: Zacheüs, kom vlug naar beneden: vandaag moet ik in uw huis te gast zijn. Lc 19,5  Zodra Jezus een openheid en een verlangen ziet bij Zacheüs kan Hij zijn liefde schenken. Jezus wil bij hem te gast zijn. Hij spijkert hem niet vast op zijn verleden terwijl het volk in Zacheüs enkel een zondaar ziet.

Jezus nodigt ook anderen uit om naar de mensen te kijken met liefde: Simon, je ziet die vrouw daar…” Jezus ziet de liefde waarmee deze vrouw hem zalft. Lc 7,44 Simon ziet in deze vrouw enkel de zondares en zo iemand verdient al die aandacht van Jezus toch niet.

Barmhartigheid begint met zien, zien met het hart. Hoe kijken wij naar de ander? Herkennen we ons in de blik van Jezus of in die van de Farizeeër? Is onze manier van kijken naar de anderen meestal veroordelend? Zijn we bereid om de ander vandaag nieuw te zien? Misschien moeten we ons lang laten bekijken door Jezus en zo onze blik laten omvormen tot een barmhartige blik.

Maria heeft de barmhartige liefde van God voor haar op een unieke manier ervaren. Ze zingt het uit in haar Magnificat: Van vreugde juicht mijn geest om God mijn redder, daar Hij welwillend neerzag op de kleinheid van zijn dienstmaagd… Barmhartig is Hij van geslacht tot geslacht voor hen die Hem vrezen… Lc 1,47.48.50  Zij heeft zich volledig opengesteld voor de liefdesstroom van Gods barmhartigheid op alle momenten van haar bewogen leven. Onder het kruis van haar stervende Zoon wordt ze door Jezus aangesteld tot moeder van barmhartigheid voor alle mensen: Vrouw, zie daar uw zoon Joh 19,26

We mogen haar hulp vragen om barmhartige mensen te worden, zoals pastoor De Clerck, want onze wereld heeft zulke mensen broodnodig.

Lezing uit de kroniek van de Annonciade – Laatste feest van Driekoningen

Op driekoningendag kwam de heilige Johanna samen met de Pater haar dochters bezoeken en bracht hun de geschenken van de drie Koningen mee. Zij gaf ze de goede Moeder Catherine Gauvinelle in handen en richtte zich tot allen als volgt:

“Mijn dochters, ik heb voor u op deze mooie feestdag de gaven van de drie koningen meegebracht, opdat gij er u zoudt op toeleggen deze steeds, op geestelijke wijze althans, aan God aan te bieden.

Vooreerst schenk ik u deze tien goudstukken”. (…)
“Mijn dochters, het goud betekent de liefde. Wees er steeds om begaan, God boven alles te beminnen, houd Hem steeds voor ogen, en wat ge ook doet, doe alles uit liefde tot Hem. Indien gij die liefde bezit, zult gij nooit van Hem gescheiden worden, noch in deze wereld, noch in de andere. Gij moet ook uw naaste en al uw zusters liefhebben en voor hen het goede doen, dat gij redelijkerwijze zoudt willen, dat zij u deden. Doe hun nooit iets anders aan, dan wat gij zoudt willen dat zij voor u doen.

Ik schenk u ook wat wierook. Die zij voor u een teken dat gij, indien ge vorderingen wilt maken in de liefde Gods en andere deugden verwerven, er vooral moet van houden, God te loven en u te wijden aan het gebed. De wierook, die zo welriekend opstijgt naar God, is daarvan het symbool. Dat is de voornaamste opgave, ik wil dat gij daaraan heel uw leven besteedt en daartoe is het dat ik u in de heilige Orde van de Maagd Maria aanvaard heb”.

Als mirre schonk Madame hun haar kleine geselroede. Ze zei daarbij dat ze de geseling, alle bitterheid en het lijden, dat Jezus bij zijn passie doorstaan had, steeds voor ogen moesten houden. Dat zou hen tevens aanzetten om al hun hartstochten en onvolmaaktheden te versterven, versterving die verzinnebeeld werd door de geselroede, die ook toeleg betekent op alle goede karaktereigenschappen en deugden.

Leven van de Heilige Johanna van Frankrijk – Ex fontibus nostris III – blz. 151-152

Om de nieuwsbrief 'Het Angelus' 7 te lezen klik je de titel!

ANGELUS_7_DEC_2011.pdf

“Aan de openbarende God moet de mens ‘de gehoorzaamheid van het geloof’ betonen, waardoor hij zich in vrijheid aan God toevertrouwt” (Dei Verbum, 5).
Maria laat duidelijk zien dat zij die gehoorzaamheid van het geloof bezit.

De echte grootheid van Maria, datgene waarvoor ze gelukkig wordt geprezen is volgens de Kerkvaders, niet haar fysisch moederschap maar haar geloof zonder voorbehoud in het Woord van God en haar gehele toewijding aan de persoon en het werk van haar Zoon. “Tijdens zijn toespraak verhief een vrouw uit de menigte haar stem en riep Hem toe: ‘Gelukkig de schoot die u heeft gedragen, en de borsten waaraan u hebt gezogen’. Maar Hij zei: ‘Inderdaad, gelukkig wie het woord van God horen en het bewaren”. (Lucas 11,27-28)

Dit woord van Jezus heeft niet de bedoeling Maria op haar plaats te zetten. Jezus looft haar om datgene wat zo’n diepte geeft aan haar wezen. Maria is een gelukkige vrouw omwille van haar geloof. Dat is de sleutel die ons toegang geeft tot de innerlijke werkelijkheid van Maria.

Het woord van Elisabet, haar nicht: “Gelukkige vrouw, die gelooft! Wat haar namens de Heer is gezegd, zal in vervulling gaan” heeft zeker betrekking op dat speciale ogenblik van de boodschap, als hoogtepunt van het geloof van Maria. Het is echter ook het vertrekpunt van heel haar geloofstocht. Lucas eindigt inderdaad het verhaal van de boodschap met: “Toen ging de engel van haar heen”.

Gedurende heel haar leven zal Maria met een wakker geloof ieder woord tot haar gericht, beluisteren en bewaren totdat de heilige Geest het geleidelijkaan laat verstaan.
Ze aanvaardt ook al de gebeurtenissen die haar overkomen in de zekerheid van haar geloof dat zoals Paulus het zegt: “… God in alles het heil bevordert van die Hem liefhebben, van hen die volgens zijn raadsbesluit geroepen zijn”. (Romeinen 8,28)

Heel het leven van Maria is een opeenvolging van woorden en gebeurtenissen die ze te verwerken krijgt en die ze vast in haar herinnering houdt. Ze begint niet te rationaliseren over wat haar overkomt, maar ze daalt neer in het diepste van zichzelf om erover na te denken. Van binnenuit tracht ze te verstaan wat God aan haar doet. In haar hart is er geen gemor of wrok. Alles doorleeft en bewaart ze in het geloof dat God zijn liefdeplan met haar vervult.
Ja, gelukkig zij die alles ontvangen heeft met een onwankelbaar geloof in de liefdevolle aanwezigheid van God die volheid van leven schenkt.

Hoe beleven wij de kleine gebeurtenissen van ons dagelijks leven?
Komen ze onze zeer menselijke beweegredenen tot ontevredenheid nog versterken? Of trachten wij ze te beleven in het geloof dat God ze in zijn liefde aanwendt om onze menselijke en geestelijke groei te bevorderen?
Dan zal het ons gegeven zijn al wat ons overkomt in sereniteit en zelfs met blijdschap te beleven.

Moge Maria ons meetrekken op haar weg van geloof.

Kalvarielaan

Zalig zij die geloofd heeft
dat de woorden van de Heer
in vervulling zullen gaan.

Lucas 1,45

Veeleer gelukkig die 
naar het woord van God luisteren
en ernaar leven.

Lucas 11,28

Deze twee zaligsprekingen, de ene uitgesproken door Elisabet, de andere door Jezus zelf, getuigen van de grootheid van Maria als eerste gelovige.

Van Nazaret over Golgota tot in het pinkstergebeuren was Maria standvastig in het geloof. Hierdoor werd zij moeder van Jezus en moeder van de kerk.

In geloof onthaalt Maria bij de aankondiging het onverwachte van de woorden die de engel Gabriël tot haar zegt namens God. De vraag die ze zichzelf stelt: Hoe zal dat gebeuren? duidt niet op twijfel, noch op schrik, maar alleen op het verlangen om te weten of haar persoonlijk jawoord door God is gewild. 
Geen enkele bezorgdheid bij haar over de vervulling van deze woorden, want ze geeft zich volledig over aan God om zijn werk in haar te laten voltrekken en dit in het hart van haar leven zoals het haar zal gegeven worden het te beleven.

In de strijd van het 'reeds aanwezig zijn' en 'het nog niet' van ons geestelijk leven, laten we - zoals Maria - durven geloven in dat 'reeds aanwezig zijn' van de Heer van wie de volheid van leven reeds in ons woont.

Laten we dan al onze vreugden, ons verdriet en alles wat we te beleven krijgen afstaan aan hem in het vertrouwen dat het zijn werkzame aanwezigheid in ons is die zin, vruchtbaarheid en vreugde geeft aan alles wat wij beleven.

Dit moet ons aanmoedigen om de dagelijkse werkelijkheid in de vertrouwvolle overgave aan het 'reeds' van de aanwezigheid van Jezus, onze Verlosser, die in ons het 'nog niet' tot stand brengt.

Maria leert ons te luisteren naar God en de Heer te prijzen.
Ze leert ons ook hoe we onze nederige vragen aan Hem kunnen voorleggen. Dit blijkt uit het verhaal van de bruiloft van Kana dat ons door Johannes wordt overgeleverd. Opmerkelijk is hetgeen Maria tot Jezus zegt. Het is geen vraag maar een vaststelling. Nu er geen wijn meer voorhanden is, zegt de moeder van Jezus tot Hem: ze hebben geen wijn meer.
Maria leert ons hier de ware zin van het voorspraakgebed. Ze zegt haar Zoon niet wat Hij te doen heeft want God weet beter dan wij wat in elke situatie nodig is. Daarom houdt het gebed van voorspraak gewoon in, zoals Maria deed, de situatie van wanhoop, nood of het probleem aan de Heer voorleggen, in het vertrouwen dat de Heer de dingen ten beste zal regelen, en aan hem ten volle het initiatief laten.
Het antwoord van Jezus is zonder twijfel onthutsend voor Maria. Maar zij blijft niet stilstaan bij haar 'niet-begrijpen'. Ze maakt van deze tijd van beproeving een tijd van geloof en vertrouwen door aan de dienaars en ook aan ons het volgende te zeggen: Doe maar wat hij jullie zegt, wat het ook is. (Johannes 2,5)

Het gebed van Maria dat op de eerste plaats ontvankelijkheid is, is geen gebed gecentreerd op zichzelf maar is op God gericht. Het is vooral dank en lofprijzing van de Vader voor alle werken van zijn liefde. Het mooiste voorbeeld hiervan is uiteraard het Magnificat. 

Maria zong deze lofzang na een lange, vermoeiende dag van reizen naar het bergland van Judea, waarheen ze zich haastte om haar nicht Elisabeth te ontmoeten. Niet iin een stemmige kapel of gebedsruimte bezingt Maria God, haar Redder, maar 's avonds na een lange, vermoeiende dag prijst ze de Heer. Deze lofprijzing is haar antwoord op de begroeting van Elisabeth: Zalig zij die heeft geloofd dat in vervulling zal gaan hetgeen haar vanwege de Heer is gezegd. (Lucas 1,45)

Opmerking is dat elk vers van het Mgnificat een veelheid van bijbelse verwijzingen bevat. Maria moet geruime tijd de Schriften overwogen hebben om deze woorden zo spontaan over haar lippen te krijgen.

Fra Angelico had gelijk toen hij Maria bij de Aankondiging schilderde met een bijbelboek op haar knieën. Maria lijkt ons te zeggen zoals de pslamist: Verheerlijk met mij de Heer, verheffen wij zijn naam eenparig. (Psalm 34,4)

Op twee plaatsen in het evangelie stelt Lucas Maria voor als diegene die bewaart, die in haar hart de woorden bewaart die ze gehoord heeft, en al de gebeurtenissen overweegt in haar hart.

Maria leert ons op deze manier dat bidden allereerst ‘luisteren’ is naar God, zich verwonderen over zijn woord en over zijn liefdeswerk. Maria begint haar gebed niet als volgt: Luister, Heer, naar wat ik U zeggen wil, maar ze zegt veeleer zoals Samuel: Spreek, Heer, uw dienares luistert. (1 Samuel 3,9-10).

Maria bidt eerder met haar oren dan met haar mond, maar ze bidt vooral met haar hart, niet alleen bron van de gevoelens maar ook van herinnering, van reflectie, van geestelijk inzicht.

Maria is de orante vanuit het hart.

Maria bewaarde al deze woorden in haar hart en overwoog ze bij zichzelf, volledig vertrouwend op Gods aanwezigheid.

Data van de bijeenkomsten van de fraterniteit van de Annuntiaten Heverlee

2 juni 2012

Tien vreugden
Pater P. Stienaers, salesiaan
 

30 juni 2012
Bezoek aan de abdij Kortenberg
Mevr. Lutgart Van Parijs
 

Voor méér informatie kan u terecht
bij zr Lena Rom of bij mevr. Herlinde Theuwissen  

Bijbelse verkenningen in Huize Sjaloom

Zusters Annuntiaten
Parkbosstraat 17 – 3001 Heverlee

Welkom, indien u interesse hebt voor bijbelse verkenningen en zoekt naar geloofsverdieping. 

Voor 2011-2012 kozen we om te kijken naar verschillende figuren uit het O.T en het N.T.

Wie interesse heeft kan altijd contact opnemen.

Vanaf september 2012 zal de nieuwe reeks voor 2012-2013 aangekondigd worden.

Tot dan!

Meer info via mail bij zr Josee Vandenbempt 
of telefonisch op nummer 016/39 94 20

We beginnen telkens om 20.00uur met een inleiding.
Daarna volgt een gesprek.

Om 21.45  uur sluiten we af met een gebed,
maar iedereen kan nog wat napraten bij een glaasje.

Zr Carine Devogelaere  en zr. Josee Vandenbempt

 Archiefdienst Annuntiaten Heverlee - Les archives Annonciades Heverlee

Contactgegevens - Prendre contact - Take contact with: 

Cultureel erfgoed annuntiaten Heverlee       

Heilig Hartinstituut 
Naamsesteenweg 355 
3001 Heverlee

Tel: 00 32 16 39 93 20

Fax: 016 39 93 59 

Email: ria.christens@hhh.ksleuven.be

Email: archief.annuntiaten@hhh.ksleuven.be

Wenst u de digitale nieuwsbrief te ontvangen, dan kan u een aanvraag richten tot:ria.christens@hhh.ksleuven.be

Voulez vous recevoir une lettre digitale avec des nouvelles (en Neérlandais), vous poouvez le demander chez: ria.christens@hhh.ksleuven.be 

Hopelijk lukt het met deze nieuwe insteek op de blog: de link naar de nieuwsbrief 'Het Angelus' in pdf.

Zo kan je de rechtstreekse info lezen die vanuit onze archiefdienst wordt aangeboden.

Even proberen met deze link: NIEUWSBRIEF_JUNI_2011.pdf

Ze schrok hevig bij het horen van zijn woorden
en vroeg zich af wat die begroeting te betekenen had. (Lc 1,29)

Maria bewaarde al deze woorden in haar hart
en bleef erover nadenken. (Lc 2,19)

Maria beluistert schroomvol en geheel in verwarring, de moeder van Jezus, de gezondene van de Vader, zal worden. Deze woorden zijn zonder twijfel haar leven lang blijven doorwerken in haar hart.

Wanneer we biddend de kindsheidverhalen in het evangelie van Lucas lezen, ontdekken we hoezeer Maria aandacht bleef schenken aan al de gebeurtenissen in haar leven. De woorden en de daden van Jezus zijn niet steeds meteen duidelijk voor haar. Daarom bewaart en overweegt zij dezen in haar hart. Dit schenkt haar de gelegenheid om hun verborgen betekenis beetje bij beetje te ontdekken en om zo voorbereid te zijn om staande onder het kruis van haar Zoon een tweede aankondiging te ontvangen: ‘Vrouw, zie hier uw zoon; zoon, zie daar uw moeder!’ De moeder van Jezus wordt moeder van al zijn leerlingen.

“Mijn zoon, streef naar bedachtzaamheid en wijs beraad,
verlies die nooit uit het oog.
Ze zullen een bron van leven voor je zijn,
een sieraad om je hals”
(Spreuken 3,21-22)

Een Griekse gelijkenis nodigt ons uit gebruik te maken van drie zeven vooraleer aan anderen door te vertellen wat we over iemand vernomen hebben.

Op een dag komt een man Socrates opzoeken en zegt:

-          Luister Socrates, ik wil jou iets vertellen over het gedrag van jouw vriend.

-          Halt! onderbreekt de wijze man hem. Heb je hetgeen je me wil vertellen door drie zeven gehaald?

-          Drie zeven?  vraagt de man verbaasd.

-          De eerste zeef is die van de waarheid; ben je nagegaan of hetgeen je me wil vertellen waar is?

-          Neen, ik heb het horen zeggen…

-         Maar dan het toch zeker door de tweede zeef geschud. De zeef van de goedheid. Is hetgeen je me wil vertellen tenminste iets goeds?

-          Aarzelend antwoordt de ander: neen, het is niet iets goeds, wel in tegendeel…

-          Hm! Zegt de wijze, laten we dan een derde zeef hanteren en nagaan of hetgeen je me wil vertellen dan nuttig is…

-          Nuttig? Niet echt…

-         Wel, zegt Socrates glimlachend, als hetgeen je me te vertellen hebt noch waar is, noch goed, noch nuttig, dan verkies ik het niet te weten en jou raad ik aan om het maar snel te vergeten…

Verheug je Maria, je bent begenadigd, de Heer is met je. (Lucas 1,28)
Hoe zal dat gebeuren? Ik heb immers nog nooit gemeenschap met een man gehad. (Lucas 1,34)

Bij de aankondiging wordt Maria, door de woorden die de engel van Godswege tot haar spreekt, uitgenodigd zich te verheugen omwille van haar unieke verbondenheid met de Drie-ene die haar nodig heeft om zijn liefdesplan tot voltooiing te brengen; de zending van zijn Zoon Jezus in de wereld.

Hiermee ontdekt zij geliefd te zijn en begenadigd ‘om niet’.  Ze verneemt dat zij door de kracht van de heilige Geest, Gods Zoon zal ontvangen en ter wereld brengen. Daartoe moet ze zich in een totaal vertrouwen openstellen voor de Geest. Er is in haar geen enkele weigering, geen enkele twijfel, ze behoort geheel en al aan God. Ze stelt zich volledig ten dienste van de Drie-ene en zijn heilsplan. Zie de dienstmaagd van de Heer!

Natuurlijk kan de term zuiverheid ook uitdrukkingen oproepen als: onbezoedeld, vrij van smet, onschuldig of ‘zich niets te verwijten hebben’ zoals broeder Leo het uitdrukt aan Sint Franciscus in ‘De nacht van de poverello’ terwijl hij bedroefd mijmert bij het murmelen van het water tussen de rotsblokken van een riviertje.

Ach, konden wij maar een beetje van die zuiverheid bezitten, dan zouden wij ook de overvloeiende vreugde kennen van onze zuster het water in haar onstuitbare stroming.
Ach broeder Leo, geloof me, zei Franciscus, hou je niet zo bezig met de zuiverheid van je hart. Kijk naar God. Bewonder Hem. Verheug je om wat Hij is, Hij, de heiligheid zelf. Dat, broedertje, is een zuiver hart hebben.
Maar God verlangt anders wel onze inspanning en onze trouw, merkt broeder Leo op.
Ja zeker, antwoordt Franciscus. Maar heiligheid is geen zelfvervulling. Het is eerst een vooral een leegte, die men in zichzelf ontdekt en aanvaardt en die God komt vullen in de mate, waarin me zich voor zijn volheid openstelt.

Laten we de liefde van God beschouwen. Laten we ons erin verheugen dat Hij God is, laten we Hem danken voor zijn barmhartigheid. Het is deze liefde die Gods Geest uitstort in ons hart. Dit is een zuiver hart hebben. 

Johanna van Frankrijk

Westmalle - België

Om God tot vreugde te zijn, zoals Maria, biedt de heilige Johanna ons, annuntiaten, de evangelische weg aan van de tien vreugden.

Door de tien evangelieteksten waarin sprake is van Maria, biddend te overwegen, ontdekte de heilige Johanna samen met pater Gabriel Maria, tien houdingen waardoor Maria in haar denken, spreken en handelen de Heer heeft behaagd in haar dagelijks leven.

Deze tien attitudes zijn de vruchten die door de heilige Geest tot rijping werden gebracht in het hart van Maria en die Hij ook wil laten groeien in het hart van elkeen die zich, zoals Maria, openstelt voor zijn aanwezigheid. 

Ze zijn evenveel facetten die ons in staat stellen onze liefde tot God en tot de medemens concreet uit te drukken; evenveel manieren om God tot vreugde te zijn door een delicate, tedere liefde met heel de gratuïteit die deze uitdrukking inhoudt.

De heilige Johanna schenkt ze ons niet als abstracte deugden ter overweging, maar ze nodigt ons uit ze te ontdekken kijkend naar Maria in het evangelie. 

(wordt vervolgd)

Door haar bemiddelend optreden ten gunste van het jonge paar te Kana, heeft Maria Jezus ‘openbaar leven en het begin van zijn tekenen’ vervroegd.

Op het einde van dit verhaal vermeldt Johannes, de evangelist, dat Maria meegaat met Jezus.
“Daarna daalte Hij af naar Kafarnaüm, Hijzelf en zijn moeder, de broeders en zijn leerlingen”. (Joh.
2.12)

Maria verlaat op haar beurt Nazaret om Jezus te volgen, als leerling van zijn Woord en van zijn onderrichting. Heeft ze het in realiteit altijd gedaan? We weten het niet, maar in de geest heeft ze Jezus zeker voortdurend gevolgd, zoals een moeder het doet.

Kijken en beschouwen we haar dus, discreet aanwezig, soms, in de groep van de vrouwen die Jezus volgen om Hem te beluisteren.  Heeft ze, vanaf de Boodschap niet alles verlaten om slechts beschikbaar te zijn voor het Woord van God, geïncarneerd in haar Zoon? Zij is het stukje grond dat helemaal ontvankelijk is. In haar is luisterbereidheid, openheid, onthaal, totale beschikbaarheid voor het Zaad van de Zaaier, die het hondervoudige kan voortbrengen.

Bidden bestaat niet zozeer in woorden spreken dan in goede aarde zijn voor het Woord van God: het beluisteren, herkauwen, ons ervan laten doordringen, ons overgeven aan het Woord opdat het levend wordt, en opdat het ruimte heeft om te groeien.

Maar het volgen van Jezus was voor Maria, zoals voor elke leerling, niet zonder inspanning, zelfs niet zonder bekoring; deze zijn gewoon inherent aan een leven in geloof. Geleidelijk aan moet zij Jezus, haar Zoon, toelaten zich te openbaren aan haar als Verlosser maar ook als Lijdende Dienaar en haar zo voorbereiden om staande te blijven in de nacht van het geloof, aan de voet van het kruis.

Gedurende de drie jaren waarin ze Jezus volgt, heeft ze veel te lijden van de vijandelijkheid van de godsdienstige leiders die Jezus dikwijls interpelleerden om Hem op de proef te stellen.

Ze voelde zich soms heen en weer getrokken tussen de Messiaanse tekens die Jezus verrichtte en het ongeloof van haar famlieleden. “Toen zijn verwanten dit hoorden, trokken zij erop uit om Hem mee te nemen, want men zei dat Hij niet meer bij zijn verstand was”.(Mc. 3,21)

Inderdaad, was de houding van Jezus niet al te verwarrend en zelfs gevaarlijk in de ogen van de zijnen en een kommer voor Maria? Was zij niet geneigd, met hen, te beschermen tegen hemzelf?  “Eens kwamen zijn moeder en zijn broers, en terwijl zij buiten bleven staan, stuurden zij iemand naar Hem toe om Hem te roepen.” (Mc. 3,31)

Het woord van Jezus lijkt hard: “Mijn moeder en mijn broeders zijn zij, die het woord van God horen en er naar handelen”. (Lc 8,21) Maar was het niet, over de hoofden van de toehoorders heen, gericht tot Maria om haar te bevestigen maar ook om haar hart als moeder van Jezus uit te zuiveren en het open te maken voor het universeel moederschap? Maria werd gevraagd te aanvaarden om haar Zoon niet te willen beschermen maar Hem af te staan en Hem te begeleiden tot p het einde van zijn weg, naar Kalvarië. En Maria laat haar geloof uitzuiveren om Jezus te volgen, geheel en al gericht op de wil van de Vader.

Maria’s weg in navolging van Jezus is ook de onze. Mochten we van haar leren, in allerlei situaties van spanningen en kwellingen die het leven meebrengen, stilte van hart eerder dan ontevredenheid; onthechting in gehoorzaamheid eerder dan het voldoen van eigen wil, overgave aan de Liefde eerder dan ongerustheid en opwinding.

Maria, moeder van Jezus en onze moeder, kom en ga met ons mee op onze weg in de voetsporen van Jezus.

A.D.

De spiritualiteit van Johanna is er één voor alle tijden en voor heel de kerk. 

Het charisma van de heilige Johanna is haar 'geschonken'. Ze heeft het niet uitgevonden maar Johanna heeft het als een geestelijke intuïtie in gebed ontvangen en als een weg van leven, als spiritualiteit toevertrouwd aan de annuntiaten om het door te geven aan heel de kerk. 

Tijdens de vijf eeuwen van het bestaan van de orde is haar spiritualiteit sterk genoeg gebleken om zware beproevingen te doorstaan en om zich geografisch vlug te verspreiden. Haar spiritualiteit is ook de inspiratiebron geworden voor de apostolische annuntiaten gestichten door pastoor De Clerck drie eeuwen na de orde én voor de leden van de fraterniteiten.

De mariale spiritualiteit van Johanna is voor alle tijden omdat ze evangelisch is. Wanneer wij zeggen dat het evangelie van alle tijden is, dan is dat ook zo voor de spiritualiteit van Johanna want haar regel is samengesteld uit de passages in het evangelie waarin sprake is van Maria. Voor Johanna is de beste manier om tot Christus te komen zoveel mogelijk te lijken op zijn Moeder. Wie leeft zoals Maria mag er zeker van zijn aan God en aan zijn Zoon te behagen. 

Het gaat hier om Maria zoals ze in het evangelie beschreven wordt. De zorg om God te behagen, Hem tot vreugde zijn is de eerste doelstelling van haar kloosterorde. 

Haar spiritualiteit is een vrouwelijke spiritualiteit, een spiritualiteit van het hart. Bij Johanna ligt de nadruk niet op plicht of gebod of op het zelf doen maar op een relatie van gratuite liefde als antwoord op de liefde van God. Deze liefde drukt zich uit in fijngevoelige liefde voor de ander, in gratuite dienstbaarheid en in een vreugdevolle levenshouding.

Johanna gaat altijd naar de essentie. In de proloog van de eerste regel legt ze de nadruk op het geloof als basis van het christelijk leven. God willen behagen en Maria volgen in haar deugden veronderstellen het geloof. De diepte van haar geloof 'laat Johanna toe in een voortdurende intimiteit met Maria en Christus te leven.'

Johanna verplaatst de zin van het gebed van het persoonlijk belang naar het essentiële: God tot vreugde zijn. Vandaar zoveel nadruk op het lofgebed. God die deze vreugde is, aan Hem mogen ook wij vreugde geven.

Ook op een ander vlak heeft Johanna een boodschap voor onze en voor alle tijden: ze is een vrouw van vrede. Deze zorg voor vrede is bij haar zo groot dat ze leken meetrekt in haar beweging om vrede te stichten in hun omgeving. Op die manier is de lekenbeweging ontstaan die oorspronkelijk de naam draagt 'de orde van de vrede' en op onze dagen 'Fraterniteit van de annuntiaten, weg van vrede'. Haar drievoudige vredesregel: vrede in denken, spreken en handelen blijft in elke tijd van kracht. Johanna wil dat zowel de zusters in hun gemeenschappen als de leken van de fraterniteiten in hun milieu vredestichters zijn. Een hele opgave om in moeilijke omstandigheden zoals Johanna zelf, telkens opnieuw bereid te zijn om vergiffenis te schenken en nieuwe kansen te geven.

De spiritualiteit van Johanna is van alle tijden maar ook voor heel de kerk. Ze moet uitgedragen wordt zodat niet alleen de annuntiaten ervan leven maar zodat het gemeengoed wordt in de kerk. 

'Dat de zusters leven naar het leven van Maria, zodat wie de zusters ziet, Maria ziet levend in ons midden.
En, omdat de Maagd zelf de spiegel is van volmaakte zuiverheid, is jullie tweede statuut: de zuiverheid. 

Leven van het leven van Maria is veel meer dan het imiteren van een voorbeeld. Het is een innerlijke ervaring die ons vormt en ons op een geheimvolle wijze met haar verenigt en door haar met de heilige Drievuldigheid. Want inderdaad, Maria beschouwen in het evangelie, waar Johanna ons toe uitnodigt, omvormt ons want de werking van de heilige Geest, samen met de moederlijke liefde van Maria, maakt ons stilaan gelijkvormig aan diegene die we beschouwen. 

'Jullie tweede statuut is de zuiverheid, want de Maagd zelf is de spiegel van volmaakte zuiverheid.'

Maria, de genadevolle, straalt een zuivere liefde uit die niet van haarzelf komt, en die ook niet ophoudt bij haar zelf. Zoals een glasraaam is zij doorstraald van de zuivere liefde van de Trinitaire Gemeenschap.
Maria aanvaardt te leven vanuit de liefde van de Vader, geheel gericht op de dienst van haar Zoon, in de alles omvormende tegenwoordigheid van de heilige Geest.
In haar kleinheid heeft ze zich laten aankijken en beminnen, zonder terugkeer op zichzelf en zich diep en innig laten doordringen van de liefde van God in een steeds grotere innerlijke vrijheid en onthechting. Is dat niet de echte zuiverheid van hart?